Matematyka.pl

Zwróć uwagę na różnicę między liczbą a zmienną: \(\displaystyle{ ln3}\).

Myślę, że trochę Cię kosztowało, aby postawić tu swoje problemy
- co trochę Cie usprawiedliwia, ale są one tak elementarne,
że nie można stawiać sprawy tak, jak Ty to robisz.
Trzeba skorzystać z wzorów i tyle; tego nikt nie może zrobić za Ciebie,
a do samego rozwiązania ich, czy "zrobienia" myśleć ...

Jeśli dany jest wzór na wyrazy tego ciągu to po prostu trzeba go zastosować,
wstawiając odpowiednio 2,4 i 5 tak i to wszystko.

A co byś powiedział o sensie fizycznym?

A Ty co myślisz? Jakie masz pomysły...

Podstawiamy do wzoru na moc:

\(\displaystyle{ P=F*V=m*g* sin \alpha *V}\)

Przy maksymalnej mocy elektrowóz będzie mógł wjeżdżać ze stałą prędkością pod górkę nachyloną pod największym kątem.

Jak to pojąć - uchwycić, jak popatrzeć?

Modelowo to wyobrażam sobie trójkąt prostokątny o boku pionowym równym 5m;
ponieważ jest tylko taki warunek więc, nachylenie tego "trójkąta" do ziemi może być dowolne (dowolna przeciwprostokątna).
Chociaż nie ma tarcia istnieje grawitacja, więc należy zadziałać siłą, która ją co najmniej zrównoważy ...

Myślę podobnie jak yorgin. Do czego zmierzasz - skąd taki post.

Nie wystarczy warunek równoległości i prostopadłości - dla prostych równoległych:
\(\displaystyle{ f||g \Leftrightarrow \frac{1}{ \left|m - 2 \right| }=-1}\).
Parametr m wydaje się być dowolny za wyjątkiem, gdy m = 2;
wyrazy wolne chyba nie mają znaczenia dla tego problemu.

Wydaje mi się, że należy oprzeć się o twierdzenie Bézout;
w myśl którego liczby: 2 i -1 są pierwiastkami tego wielomianu
i jednocześnie jego miejscami zerowymi.
Wtedy
W(2)=0,
W(-1)=0,
ale, czy to wystarczy.

Ja chcę dodać, że wystarczy potraktować ∫f(x)dx jako symbol jednolity reprezentujący granice.
Rzecz ma się podobnie jak w przypadku symbolu pochodnej według Leibniza. Przecież i jego można rozpatrywać jako symbol jednolity, ale jeśli ktoś chce może widzieć ułamek.

Sytuacja jaką się zajmuje wygląda jak niżej.
Mamy elektron i mamy pole magnetyczne B (stacjonarne i jednorodne).
Funkcja własne tego elektronu w tym polu są postaci:
Ψ(x,y,z)=exp[i(αx+βz)]φ(y)
Co powiecie o parametrach α i β?

W mojej pracy napotkałem na układ równań jak poniżej:
a11*x1*y+a12*x2*y=b1
a21*x1*y+a22*x2*y=b2
a31*x1*y+a32*x2*y=b3
a41*x1*y+a42*x2*y=b4
x1^,x2^,y^-niewiadome rozwiązanie
Spróbowałem rozwiązać ten układ, w tym celu wyznaczyłem y z 3i4-ego równania i podstawiłem go do pierwszych dwóch równań. Co ...

Dziękuje - przydało się.
Jeśli potraktujemy potencjał wek. A jako funkcja położenia i czasu to rzeczywiście pochodna czasowa będzie sumą pochodnej cząstkowej i iloczynu pochodnej zewnęcznej przez pochodną wewnęczną (zakładamy, że położenie też zależy od czasu).

Mam problem wiążący się z sytuacją:
Dwa układy współrzędnych prostokąt mają ten sam początek. Są obrucone względem siebie. Chciałbym poznać macierz cosinusów między osiami tych układów - nie wiem jak taka macierz się formalnie nazywa.
Co mamy dane:
Prostą która leży wpłaszczyźnie 'xz' powiedzmy ...