Poszukują ładnego dowodu, lub przykładu, że zbieżność operatora względem normy nie implikuje zbieżności silnej tego operatora , tzn.
\(\displaystyle{ \lim_{n\to\infty}||T_nx-Tx||\to 0}\) \(\displaystyle{ \forall x\in X, \ T_n,T:X\to X}\) to niekoniecznie
\(\displaystyle{ \lim_{n\to\infty}||T_n-T||\to 0}\)
Operator zbieżny
-
Adifek
- Użytkownik

- Posty: 1560
- Rejestracja: 15 gru 2008, o 16:38
- Płeć: Mężczyzna
- Lokalizacja: Ostrzeszów/Wrocław
- Podziękował: 8 razy
- Pomógł: 398 razy
Operator zbieżny
Zdaje się, że nie znajdziesz kontrprzykładu
\(\displaystyle{ 0 \leftarrow ||T_{n}x-Tx||=||(T_{n}-T)x||}\), a supremum tego ostatniego po \(\displaystyle{ ||x||=1}\) daje normę operatora. A skoro to zbiega dla każdego \(\displaystyle{ x}\), więc dla tych z norma jeden też, więc nie powinien istnieć kontrprzykład.
\(\displaystyle{ 0 \leftarrow ||T_{n}x-Tx||=||(T_{n}-T)x||}\), a supremum tego ostatniego po \(\displaystyle{ ||x||=1}\) daje normę operatora. A skoro to zbiega dla każdego \(\displaystyle{ x}\), więc dla tych z norma jeden też, więc nie powinien istnieć kontrprzykład.
-
brzoskwinka1
Operator zbieżny
Rozważ, \(\displaystyle{ T_n , T:\ell_p \rightarrow \ell_p}\), \(\displaystyle{ T_n ((x_{\mu} )_{\mu =1}^{\infty } ) =(x_{\mu +n} )_{ \mu =1}^{\infty } , T ((x_{\mu} )_{\mu =1}^{\infty } ) =(0 )_{ \mu =1}^{\infty } .}\)
- Spektralny
- Użytkownik

- Posty: 3949
- Rejestracja: 17 cze 2011, o 21:04
- Płeć: Mężczyzna
- wiek: 39
- Lokalizacja: Praga, Katowice, Kraków
- Podziękował: 9 razy
- Pomógł: 931 razy
Operator zbieżny
Polecam zapoznać się z:
... ssenzweiga
(funkcjonały to nic innego jak operatory o wartościach w ciele).
Inny przykład. Niech \(\displaystyle{ E}\) będzie przestrzenią Banacha z bazą Schaudera \(\displaystyle{ (e_n)_{n=1}^\infty}\) (oznaczmy przez \(\displaystyle{ (e_n^*)_{n=1}^\infty}\) ciąg funkcjonałów stowarzyszonych z tą bazą). Zdefiniujmy rzutowania bazowe wzorem
\(\displaystyle{ P_n(x) = \sum_{k=1}^n e_k^*(x)e_k}\).
Wówczas \(\displaystyle{ P_n(x)\to x}\) dla każdego \(\displaystyle{ x}\), ale \(\displaystyle{ P_n}\) mają skończenie wymiarowy obraz, więc ich granica jednostajna (gdyby istniała) musiałaby być operatorem zwartym. Identyczność na nieskończenie wymiarowej przestrzeni Banacha nigdy nie jest zwarta.
... ssenzweiga
(funkcjonały to nic innego jak operatory o wartościach w ciele).
Inny przykład. Niech \(\displaystyle{ E}\) będzie przestrzenią Banacha z bazą Schaudera \(\displaystyle{ (e_n)_{n=1}^\infty}\) (oznaczmy przez \(\displaystyle{ (e_n^*)_{n=1}^\infty}\) ciąg funkcjonałów stowarzyszonych z tą bazą). Zdefiniujmy rzutowania bazowe wzorem
\(\displaystyle{ P_n(x) = \sum_{k=1}^n e_k^*(x)e_k}\).
Wówczas \(\displaystyle{ P_n(x)\to x}\) dla każdego \(\displaystyle{ x}\), ale \(\displaystyle{ P_n}\) mają skończenie wymiarowy obraz, więc ich granica jednostajna (gdyby istniała) musiałaby być operatorem zwartym. Identyczność na nieskończenie wymiarowej przestrzeni Banacha nigdy nie jest zwarta.
