Każdy magister doktorem?!

[fuzzgun]

Spotkałem się u niektórych ludzi z taką opinią że każdy magister matematyki może zostać doktorem pod warunkiem że nie przeszkodzą mu w tym wypadki losowe. Wystarczy że będzie bardzo chciał. Nie zgadzam się z tą opinią. A co Wy sądzicie?

[szw1710]

Wiesz, paradoksalnie zgadzam się z postawioną tezą i się z nią nie zgadzam. Sam jestem doktorem habilitowanym, więc mam prawo się wypowiedzieć. Mnie było stać na doktorat. Intelektualnie oczywiście .

Zgadzam się, gdyż wystarczy napisać ze dwie prace naukowe i można myśleć o otwarciu przewodu doktorskiego. Same egzaminy doktorskie są do zdania. Wykazanie się wiedzą nie będzie stanowić problemu, jeśli się jakiś mały temat drąży. Bo doktorat to samodzielne rozwiązanie zagadnienia naukowego. Oryginalnego i odkrywczego, ale jednego. Habilitacja to już co innego. Tu należy samodzielnie sformułować tematykę badawczą, przeprowadzić badania, które mają stanowić (jak mówi ustawa o stopniu i tytule naukowym) znaczny dorobek. Jeśli zostaje się po studiach na uczelni, to z jakąś myślą. Więc zrobienie doktoratu nie powinno być problemem przy odrobinie samozaparcia.

Nie zgadzam się, widząc niektóre osoby, nad którymi ciąży bicz w postaci rotacji, czyli zwolnienia, a one mimo to niczego nie robią maskując lenistwo różnymi obowiązkami czy pseudo-obowiązkami. Nie mówię gołosłownie, ale chciałbym się powstrzymać od większych konkretów. W każdym razie znam przynajmniej jeden taki przypadek.

Pozostaje jeszcze kwestia dobrego promotora, bo osobie na początku kariery naukowej pomoc w znalezieniu się w nauce jest bardzo potrzebna. Mój promotor powiedział mi kiedyś, że jest pewna klasa funkcji, którą może bym się zajął, bo nie jest jeszcze do końca zbadana. I zbadałem ją. Po doktoracie też ją badałem, tylko samodzielnie. I habilitacja mi wyszła. Bo w habilitacji działa się samodzielnie. Żadnych promotorów nie ma.

[fuzzgun]

Nie sądzisz jednak że nasze możliwości poznawcze są ograniczone i dla niektórych szczytem możliwości jest magisterium a zdanie egzaminu na studia doktoranckie jest dla nich poza zasięgiem?

[szw1710]

Każdy kto startuje, potencjalnie uważa, że go stać, inaczej by nie startował.

Chcesz startować?

[fuzzgun]

Wiem że magister to dla mnie max. Egzaminu na studia doktoranckie bym nie zdał.

[szw1710]

Ja też tak uważałem kończąc studia nie dostrzegając u siebie zdolności naukowych. Musiałbyś tę tezę zweryfikować (czy mgr to max) np. startując w egzaminie na studia dr.

[fuzzgun]

Ja uważam że ludzie są tak różni że możliwości do dalszego poznawania mogą u różnych ludzi kończyć się na różnych etapach w tym na magisterium.

[szw1710]

Nikogo nie należy zmuszać do robienia doktoratu. A czasem posiadanie stopnia nie jest potrzebne do szczęścia. W pewnych sytuacjach może być konieczne, ale to sytuacje rzadkie. Np. praca na uczelni. Jeśli pracuje się w szkole to czy mgr czy dr, zarabiają po równo, więc jeśli nie planuje się zostać na uczelni, robienie doktoratu nie ma większego sensu.

[fuzzgun]

Co z tego że bym chciał zrobić doktorat jak nie rozwiązałbym żadnego zadania na egzaminie(widziałem zadania z poprzednich lat). Znałem ludzi dla których możliwości poznawania matematyki kończyły się w trakcie studiów np.: w momencie pojawienia się przedmiotu analiza funkcjonalna który stanowił barierę nie do przejścia. Nic z tego przedmiotu nie rozumieli.

[szw1710]

A nie mieli świadomości, że coś takiego będzie?

Dobrze, ja też nie miałem. Będąc w III kl. LO, jak wybrałem studia matematyczne, wydawało mi się, że tam się rozwiązuje równania, tylko trudniejsze niż w szkole. Jak w szkole powiedzmy trzeciego-czwartego stopnia, to na studiach powiedzmy dziesiątego

Dlatego zderzenie z rzeczywistością bywa bolesne. I gdy zburzeniu uległo całe moje wyobrażenie, chciałem dać sobie z tymi studiami spokój i zrobiłbym to, gdyby nie rodzice, którzy mi pewne rzeczy wytłumaczyli. Bynajmniej mnie do studiowania nie zmuszali.

[fuzzgun]

Może niech wypowiedzą się też studenci i absolwenci matematyki. W Pana przypadku wszystko poszło gładko i nie spotkał się Pan z barierą nie do przejścia.

[Inkwizytor]

Przecież teraz na doktoranckie przyjmują hurtem jak leci, więc nie rozumiem gdzie tu obawy.
Niestety problem inflacji zaczyna powoli dotykać literek "dr" przed nazwiskiem.

[fuzzgun]

Uważam że są ludzie którzy po magisterium nie zdaliby egzaminu na studia doktoranckie mimo szczerych chęci.

[Zordon]

Uważam że są ludzie którzy po magisterium nie zdaliby egzaminu na studia doktoranckie mimo szczerych chęci.

Hmm, to chyba zależy od uczelni. Ale w miejscu gdzie studia doktoranckie są choćby na średnim poziomie to około 90% osób z mgr przed nazwiskiem by ich nie zdało.

[fuzzgun]

Uważam że są ludzie którzy po magisterium nie zdaliby egzaminu na studia doktoranckie mimo szczerych chęci.

Hmm, to chyba zależy od uczelni. Ale w miejscu gdzie studia doktoranckie są choćby na średnim poziomie to około 90% osób z mgr przed nazwiskiem by ich nie zdało.

Zgadzam się i właśnie dlatego twierdzę że nie każdy magister może być doktorem.