czyli można powiedzieć, że \(\displaystyle{ \phi(n)= \phi(2n) }\) dla \(\displaystyle{ n}\) - nieparzystych
Dodano po 1 godzinie 37 minutach 1 sekundzie:
Trochę pobawiłem się tocjentem i zastanowiło mnie takie pytanie:
Jakie maksymalne wartości może przyjąć \(\displaystyle{ \frac{n}{ \phi(n) } }\)?
Największe jakie znalazłem to \(\displaystyle{ \frac{7 \cdot 11}{2 ^{4} } }\)
Dodano po 11 minutach 2 sekundach:
Jednak rośnie dla \(\displaystyle{ p\#}\) pytanie dokąd
Ostatnio zmieniony 14 cze 2024, o 13:51 przez Jan Kraszewski, łącznie zmieniany 2 razy.
Powód:Post nie ma związku z tematem, w którym został umieszczony. Poprawa wiadomości.
Łatwo to rozwiązać za pomocą niegdyś wykpionego przez Ciebie wzoru: jeśli \(\displaystyle{ n = p_1^{\alpha_1} \cdot \ldots \cdot p_k^{\alpha_k}}\) jest rozkładem \(\displaystyle{ n}\) na liczby pierwsze (bez zerowych wykładników), to
rozbiega do zera, zatem wyrażenie \(\displaystyle{ \frac{n}{\phi(n)}}\) może przyjmować dowolnie wysokie wartości. W szczególności, wartość \(\displaystyle{ \frac{n_k}{\phi(n_k)}}\) dąży do nieskończoności dla każdego ciągu \(\displaystyle{ (n_k)}\), takiego że \(\displaystyle{ n_k}\) dzieli się przez \(\displaystyle{ k}\) początkowych liczb pierwszych.